Ang dumi dumi naman sa TARLAC….
galing kasi ako dun, lalo na sa TARLAC CITY
Noong ikatlong linggo ko sa bansang ito, nagkaroon na ako ng trabaho, sa tindahan ng mga mamahaling camera at iba pang elektroniks sa Lucky Plaza, pero sa opisina ako nadistino na medyo malayo sa nasabing lugar, lugar kung saan pinamumugaran at tagpuan ng mga kapamilya nating Pilipino.
Lahat ng kasama ko ay tsekwa, ako lang ang noypi, kaso pag dating sa trabaho medyo masunget sila, kapag minsang naipaliwanag na sayo wag mo ng uliting itanong dahil maaawa ka lang sa sarili mo sa maaring reaksyon nila, yung kulang na lang sabihin sayo na ang bobo bobo mo sabay buntong hininga. Akala ko nga ako lang ang ginaganon pero ugali na pala nila yun kaya sige ok na lang, isa pa pag kainan at uwian na, parang nagbabago sila ng anyo at bumabalik na sa pagiging tao. Mabait naman sila sa totoong buhay, tumatawa din at minsan nagbibiro.
Akala ko ayos na ang lahat, na pwedi ng magparty party, kaso hindi naapprovan ng Govenment nila (MOM) ang permit ko (spass) dahil na din sa pagkakamali ng nag key-in ng application ko, nagpunta pa kami sa MOM para linawin ang lahat sa pag-asang pwedi pang masulusyunan sa pamamagitan ng appeal. Kaso hindi na din pwede, kaya ayon balik na naman ako sa simula.Nagsorry naman sakin yung nagkamali, kaya kahit na nanghihinayang ako, magaan pa din sa loob. Siguro nga hindi para sa akin. Sabi ng may-ari bumalik daw ako after 3 month kung wala pa din akong trabaho at gagawan nya ng paraan.
Sa isang linggo kong pinasok, siguro ay kumita naman ako ng mahigit isang buwan kong sweldo sa Pinas, malaking tulong na din kahit papaano.
Medyo natatakot na din ako dahil unti unti ng nauubos ang mga araw ko dito, kailangan magkatrabaho na sa lalong madaling panahon. Lagi kong dasal “Diyos ko ikaw ang nakakaalam ng mas mabuti para sa akin, dalhin mo po ako at ihanda sa lugar kung saan ako nararapat. Ang lahat ng ito ay ipinagpapaubaya ko sa iyo, iaalay at ipagpapasalamat habang buhay. Amen”
Lagi akong naniniwala na may magandang balitang dadating. Nandito na ako, wala na akong panahon para mawalan ng lakas ng loob, laban lang ng laban dahil umaasa akong sa bandang huli, muli akong magtatagumpay.
June 3 nung dumating ako sa bansang ito, isang buwan na pala ang nakalipas ngunit parang kailan lang. Nagpunta ako dito kasama si mama, para maipasyal ko sya habang ako naman ay hahanap ng trabaho. Isang lingo lang si mama dito, umuwi din sya mag isa at naiwan na ako. Kala ko hindi ako maiiyak pero sobrang nakakalungkot pala, nakakalungkot isipin na bakit kailangan ko pang lumayo para lang kumita ng pera.
Ang laki ng pinagkaiba ng pag tatrabaho ko sa Maynila at dito sa Singapore, although parehas lang na malayo ako sa kanila, iba pa rin pala yung mag isa ka sa malayong lugar, wala kang kasama, wala kang kamag-anak at kahit kaibigan hindi ko kasama sa iisang bahay. lahat bago, lahat binabayaran.
Sa totoo lang iniwan ko ang maganda kong trabaho sa gobyerno ng Pilipinas kapalit ng walang kasiguraduhan trabaho dito. Feeling ko kasi kailangan ko ng magkaroon ng savings at aminin na natin, hindi ko yun magagawa ng mabilis kung nasa pinas ako. Yun nga lang sumusugal ako, nagbabakasakali. Tiwala sa sarili, lakas ng loob at pananalig sa Diyos, yan lang ang matibay kong sandata para mag tagumpay at manalo sa laban kong ito.
Hindi naman ako nahohome sick sa ngayon, medyo sanay na din naman kasi ako sa malayo, yung nga lang nagdadasal pa din ako na sana maging ok ang lahat, at ang mga katulad kong Filipino na nakikipag sapalaran dito sa Singapore. Kung pweding sana lahat na lang kami maging maayos hindi ako magdadalawang isip na ipanalangin yon.
Sa isang buwan na paninirahan ko dito, totoo palang nakakamiss ang mga pagkaing pinoy. Andaming adjustment na kailangang gawin, ang hirap makisama sa mga chekwa, ang hirap mag na ngang mag English, ang hirap pa intindihin ng English nila. kung sabagay nagsisimula pa lang naman ako, marami pang susunod na bukas, sana kasama pa din kita sa mga susunod na pangyayari sa buhay ko dito.
Eli, Eli, lema sabachtahani?- Mateo 27:46
Kayhimbing ng tulog ko’t kay linaw ng aking panaginip.
Kristal…. Kristal… Kristal!
Halos mapugto ang litid ko sa pagsigaw habang tinatahak ko ang pasilyo ng lumang eskwelahan. Bawat pintuang aking maraana’y aking sinisilip. Ginagalugad ng aking paningin ang bawat lumang mesa at mga iika-ikang silya sa loob ng bawat silid. Tama. Baka nga naman doon sa ilalim o sa likod ng mga ito’y nagtatago si Kristal. Ngunit iiling-iling kong lilisanin ang mga iyon upang bigong tumungo sa susunod na silid.
Hindi ko alam kung bakit masayang masaya ako kapag nakakakita ng anumang larawang nabubuo sa langit, ang buwan, mga ulap, o kaya naman ay mga ibong sabay sabay na naghahabulan sa bughaw na himpapawid. Tila sila mga naglalakihang larawan na likha ng May kapal.
Nadadagdagan ang kasiyahang ito tuwing bagong taon, ang daming kwitis na nakikipaglaro sa hangin kasabay nito ang mumunting ilaw tanda ng pagtatapos ng kanyang buhay, at pagkamangha naman ng aking mga mata. Hinding hindi ko makakalimutan noong year 2000 kung saan nasaksihan ko ang napakagandang mga ilaw sa langit. Para sa probinsyanong tulad ko ang makakita ng ganitong fireworks display ay talaga namang napakalaki ng katuwaan. Continue reading
Ang puno ng saging na ubod ng tayog
Kaysarap pagmasdan, lalo na’y may hamog
Ito ay makikita sa aming likod,
Tinanim ni ama upang gawing bakod.
Saging na saba, kaylambot tuwing hinog
Ipinipirito kasama ng itlog
Madalas papakin lalo na’t di lamog
Turo ni ina upang maging mabilog.
Tandang tanda ko ng ako’y munting bata
Sa puno ng saging minsa’y humilata
Upang isipin si Mariang maganda
Handang pasabugin ang aking granada.
Dumating si Maria, ako ay nahiya
Nakita nya ako na nakatihaya
Agad kong tinakpan saging kong mahaba
Kumaripas ng takbo, umaariba.
Ang letcheng si Maria hindi na nahiya
Ako ay ibinida sa Nanay niya
Tampulan ng tukso at naging kawawa
Itong munting bata na medyo malaswa.
Oh puno ng saging ikaw ang syang saksi
Kaya ako ngayon ay nagsisisi
Sa aking nagawa na totoong mali
Kahit masarap, di na gagawing muli.
Ang Puno Ng Saging Bow…
Maganda ang tanawin sa aming barangay tuwing araw ng mga patay, madalas kasi ay nasisiuwian ang mga kababaryo ko na nagtatrabaho sa malalayong lugar. Sa araw na iyon, maraming tao ang naglipana sa kalsada na animo’y isang fiesta, karamihan sa kanila ay may dalang kandila, bulaklak, niyog, malagkit na bigas, matamis sa bao, kudkuran, o kaya naman ay kamoteng kahoy na gagamitin sa pag-gawa ng sari-saring puto at kakanin. Ilang araw na lang, heksayted na akong makita muli ang mga ganitong mga eksena…
Tandang-tanda ko noong nasa elementarya ako, tuwing undas maghapon kami sa simentryo, pilit na inuubos ang sandamakmak na kandilang binili ni mama sa palengke, mura pa kasi ang kandila noon. Ako din ang taga-ipon ng mga luha nito, binibilog ko ito ng mas malaki pa sa itlog ko upang gamitin sa aming pangangaluluwa kinagabihan…
Kadalasa’y maaliwalas ang gabi tuwing undas,noon kasing panahon namin wala pang mga street lights sa aming lugar kaya mamamangha kang makita ang mga tila mumunting apoy na hawak ng mga tulad kong bata noon. Grupo-grupo kami, bawat bahay tinatapatan, sabay-sabay umaawit ng kantang ito:
kaluluwa kaming dakma
isang manok na mataba
isisilid sa balanga
tuloy tuloy sa bunganga
palimos nga poooo….
May isa pang version ang kantang iyan pero mahaba kaya iyan ang madalas gamitin…
Pera ang madalas kapalit ng awiting iyan, kung medyo kapos ay maari na din ang puto o kaya ay suman, hindi uso noon ang “patawad po” kaya lahat ng mga bata laging masaya, laging pinananabikan ang gabi ng undas.
Pero ngayon, nakakalungkot kasi hindi na ganoon kaaktivo ang mga bata sa ganitong mga panahon. dahil kaya yon sa mga drama sa TV na kanilang sinusubaybayan? O baka naman dahil ayaw na din silang palabasin ng mga magulang nila tuwing gabi? pwedi din sigurong mas gusto na nila ang nagkalat ng videoke sa amin kaya mas mabuting yun na lang ang paglibangan. Pero siguro malaki ang kinalaman ng Global Economic Crisis dahil puro patawad na ang sinisigaw ng mga tao. O baka naman hindi na sila tinuturuan ng mga guro nila sa musika kung paano ang tamang pagkanta, kami kasi Oktubre pa lang ay itinuturo na iyan, pero ngayon kahit yata mga teachers e hindi na din yan alam. nakakalungkot noh!
Tingin ko, malaki na ang nagiging tapyas ng ating tradisyon, natatakot akong ito’y mawala o kaya ay malimuutan na ng mga susunod na henerasyon. Sana naman turuan ulit ng mga teachers ang mga bata ng tamang pagkanta, alam ko malaki ang maitutulong noon upang maengganyo sila at muling manumbalik ang saya sa gabi ng undas. Siguro kung magiging kapitan ako ng barangay namen, ako mismo ang makikiusap sa principal sa paaralan namen na ituro muli ito sa mga kabataan.
Hindi ko sinisisi ang nagmamadaling modernisasyon sa ganitong aspeto, pero kung kailangan pala natin itong yakapin ay maaring kaakibat nito ang unti-unting paghina ng ating mga tradisyon. Ang bilis nga nitong kinain ang lahat, parang Fast Car ni Tracy Chopman. Ayokong dumating ang panahon na may mga batang kakatok sa pintuan namin, tapos pag bukas ko ay sabay-sabay silang sisigaw ng “trick or treat” tapos naka japan japan ang mga kamay. nakow, for sure paghahahampasin ko sila ng baseball bat.
Heksayted na ako, ilang araw na lang, undas na naman…
GINTO
Gawa daw sa ginto itong ating bansa
lahat ng biyaya’y isinabog sa kanya
mayaman ang lupa, dagat ay sagana
kaya mananakop sa kanya’y nahalina
Itong mga ginto sa bundok itinago
na tila mga buhanging nakasama sa bato
kailangan ng maso upang mapasaiyo
hirap at pagod, minsan pa nga’y dugo
Nang malaman ng tao na ginto pala’y mahal
“lahat mapapasaakin” kanyang nausal
araw at gabi ay laging nagbubungkal
gahamang ugali ay di na naging bawal
Totoong kayamanan ang dulot nito
‘wag lang aabusuhin nating mga tao
malawakang pagbaha, kadalasa’y pagguho
sa maling ginawa mo, lahat tayo apektado
Oo nga’t ginto ay kailangan natin
responsableng pagmimina ang aking hiling
bundok at gubat muling payabungin
upang tayo’y yumaman ng walang nasasaling.
-livingstain™
TAGAWASAK
Ikaw ang tagasira, ikaw ang tagawasak
dagat, hangin, bundok, sabay sabay mong sinaksak
tila isang ibong tinanggalan mo ng pakpak
wala kang tinira kahit kaunting latak
Andaming sisi sa tao’y binabato
laging sinisira kalikasang hapo
bakit hindi mapigil, puso ba nya’y bato
o baka pagbabago ay hindi nya gusto
Tanggapin na nating kalikasa’y sira na
ngunit wag sumuko, tayo’y may magagawa pa
kaysarap isiping tayo’y magkakasama
sa isang paraisong ating nilikha
Kung ikaw ay desidido sa iyong naisin
upang kalikasan ay ating sagipin
‘wag mag-atubiling ako ay himukin
mga kabataan siguradong kasama natin
Dito sa kalikasan lahat tayo’y kabilang
pagsagip sa kanya sa atin nakaatang
munting pasasalamat para sa maylalang
kung saan lahat tayo’y tiyak makikinabang.
-livingstain™
ISANG HAMON
Ako ang kalikasan, ako ang mundo
lahat ng akin binigay ko sa iyo
dagat na malinis at hanging mabango
pati mga puno na sobrang malago
Dumating ang oras, araw ay lumipas
dumami ang mga tao at naging marahas
hindi na nakuntento sa aking lakas
lahat ay kinuha, walang pinalampas
Galit ako sa inyo, galit na galit
wala kayong puso, kayo’y malulupit
damhin nyo ngayon itong tadhanang mapait
hintayin ang ganting sa inyo’y sasapit
Ikaw tao ka, iniinsulto kita
ako’y ililigtas, sabi mo noon pa
ngunit hanggang ngayon, may nangyari na ba
mga plano mo, sa simula lang pala
‘Wag nyo ‘kong subukan, mga taong palaban
kaya ko kayong lunurin don sa tubigan
o dilikaya’y balutin ng karimlan
hanggang sa kayo’y sabay-sabay matauhan
I kaw munting bata, hinahamon kita
obligasyon mo sa akin, iyong gawin na
huwag kang gagawa ng puro simula
Upang di masama sa mga tulad nila.
-livingstain™
ito ay isang lahok sa SARANGGOLA BLOG AWARD II
