Noong nakaraang linggo habang nagpapagaling ako ng aking bagang ay naisipan kong lumayo muna sa mga tao sa aming bahay upang maiwasan ang usapan at tawanan na makakaapekto sa aking sugat. Minabuti ko munang pumunta sa aming bukid para makalanghap ng sariwang hangin at makapagbasa ng mga paborito kong kwentong pambata.
Nakatira kami sa isang maliit na barangay na sakop ng lalawigan ng Nueva Ecija. Sakto lang, Payak ang pamumuhay, hindi masyadong maunlad, pero payapa. Minsan nakakalungkot kasi sa totoo lang, bago mo kami marating, dadaan ka muna sa mahaba at maalikabok na daan. Yaan ay kung tag-araw, pero kapag tag-ulan naman, maswerte ka na kung hindi ka mauuntog sa sinasakyan mo dahil malamang sa baku-bakong kalsada ang tatahakin mo. Sa totoo lang din malayo kami sa kabayanan, malayo kami sa kabihasnan. Pero hindi nangangahulugang salat sa karunungan ang mga nakatira dito, maaaring mayroong mga mangmang ngunit ilang porsyento lang sila ng aming populasyon, at maipagmamalaki kong hindi kami nahuhuli sa iba. Magagaling kasi ang mga kapitang namuno sa amin.
Noong ikatlong linggo ko sa bansang ito, nagkaroon na ako ng trabaho, sa tindahan ng mga mamahaling camera at iba pang elektroniks sa Lucky Plaza, pero sa opisina ako nadistino na medyo malayo sa nasabing lugar, lugar kung saan pinamumugaran at tagpuan ng mga kapamilya nating Pilipino.
Lahat ng kasama ko ay tsekwa, ako lang ang noypi, kaso pag dating sa trabaho medyo masunget sila, kapag minsang naipaliwanag na sayo wag mo ng uliting itanong dahil maaawa ka lang sa sarili mo sa maaring reaksyon nila, yung kulang na lang sabihin sayo na ang bobo bobo mo sabay buntong hininga. Akala ko nga ako lang ang ginaganon pero ugali na pala nila yun kaya sige ok na lang, isa pa pag kainan at uwian na, parang nagbabago sila ng anyo at bumabalik na sa pagiging tao. Mabait naman sila sa totoong buhay, tumatawa din at minsan nagbibiro.
Akala ko ayos na ang lahat, na pwedi ng magparty party, kaso hindi naapprovan ng Govenment nila (MOM) ang permit ko (spass) dahil na din sa pagkakamali ng nag key-in ng application ko, nagpunta pa kami sa MOM para linawin ang lahat sa pag-asang pwedi pang masulusyunan sa pamamagitan ng appeal. Kaso hindi na din pwede, kaya ayon balik na naman ako sa simula.Nagsorry naman sakin yung nagkamali, kaya kahit na nanghihinayang ako, magaan pa din sa loob. Siguro nga hindi para sa akin. Sabi ng may-ari bumalik daw ako after 3 month kung wala pa din akong trabaho at gagawan nya ng paraan.
Sa isang linggo kong pinasok, siguro ay kumita naman ako ng mahigit isang buwan kong sweldo sa Pinas, malaking tulong na din kahit papaano.
Medyo natatakot na din ako dahil unti unti ng nauubos ang mga araw ko dito, kailangan magkatrabaho na sa lalong madaling panahon. Lagi kong dasal “Diyos ko ikaw ang nakakaalam ng mas mabuti para sa akin, dalhin mo po ako at ihanda sa lugar kung saan ako nararapat. Ang lahat ng ito ay ipinagpapaubaya ko sa iyo, iaalay at ipagpapasalamat habang buhay. Amen”
Lagi akong naniniwala na may magandang balitang dadating. Nandito na ako, wala na akong panahon para mawalan ng lakas ng loob, laban lang ng laban dahil umaasa akong sa bandang huli, muli akong magtatagumpay.
June 3 nung dumating ako sa bansang ito, isang buwan na pala ang nakalipas ngunit parang kailan lang. Nagpunta ako dito kasama si mama, para maipasyal ko sya habang ako naman ay hahanap ng trabaho. Isang lingo lang si mama dito, umuwi din sya mag isa at naiwan na ako. Kala ko hindi ako maiiyak pero sobrang nakakalungkot pala, nakakalungkot isipin na bakit kailangan ko pang lumayo para lang kumita ng pera.
Ang laki ng pinagkaiba ng pag tatrabaho ko sa Maynila at dito sa Singapore, although parehas lang na malayo ako sa kanila, iba pa rin pala yung mag isa ka sa malayong lugar, wala kang kasama, wala kang kamag-anak at kahit kaibigan hindi ko kasama sa iisang bahay. lahat bago, lahat binabayaran.
Sa totoo lang iniwan ko ang maganda kong trabaho sa gobyerno ng Pilipinas kapalit ng walang kasiguraduhan trabaho dito. Feeling ko kasi kailangan ko ng magkaroon ng savings at aminin na natin, hindi ko yun magagawa ng mabilis kung nasa pinas ako. Yun nga lang sumusugal ako, nagbabakasakali. Tiwala sa sarili, lakas ng loob at pananalig sa Diyos, yan lang ang matibay kong sandata para mag tagumpay at manalo sa laban kong ito.
Hindi naman ako nahohome sick sa ngayon, medyo sanay na din naman kasi ako sa malayo, yung nga lang nagdadasal pa din ako na sana maging ok ang lahat, at ang mga katulad kong Filipino na nakikipag sapalaran dito sa Singapore. Kung pweding sana lahat na lang kami maging maayos hindi ako magdadalawang isip na ipanalangin yon.
Sa isang buwan na paninirahan ko dito, totoo palang nakakamiss ang mga pagkaing pinoy. Andaming adjustment na kailangang gawin, ang hirap makisama sa mga chekwa, ang hirap mag na ngang mag English, ang hirap pa intindihin ng English nila. kung sabagay nagsisimula pa lang naman ako, marami pang susunod na bukas, sana kasama pa din kita sa mga susunod na pangyayari sa buhay ko dito.
Eli, Eli, lema sabachtahani?- Mateo 27:46
Kayhimbing ng tulog ko’t kay linaw ng aking panaginip.
Kristal…. Kristal… Kristal!
Halos mapugto ang litid ko sa pagsigaw habang tinatahak ko ang pasilyo ng lumang eskwelahan. Bawat pintuang aking maraana’y aking sinisilip. Ginagalugad ng aking paningin ang bawat lumang mesa at mga iika-ikang silya sa loob ng bawat silid. Tama. Baka nga naman doon sa ilalim o sa likod ng mga ito’y nagtatago si Kristal. Ngunit iiling-iling kong lilisanin ang mga iyon upang bigong tumungo sa susunod na silid.
Hindi ko alam kung bakit masayang masaya ako kapag nakakakita ng anumang larawang nabubuo sa langit, ang buwan, mga ulap, o kaya naman ay mga ibong sabay sabay na naghahabulan sa bughaw na himpapawid. Tila sila mga naglalakihang larawan na likha ng May kapal.
Nadadagdagan ang kasiyahang ito tuwing bagong taon, ang daming kwitis na nakikipaglaro sa hangin kasabay nito ang mumunting ilaw tanda ng pagtatapos ng kanyang buhay, at pagkamangha naman ng aking mga mata. Hinding hindi ko makakalimutan noong year 2000 kung saan nasaksihan ko ang napakagandang mga ilaw sa langit. Para sa probinsyanong tulad ko ang makakita ng ganitong fireworks display ay talaga namang napakalaki ng katuwaan. Continue reading
Ang puno ng saging na ubod ng tayog
Kaysarap pagmasdan, lalo na’y may hamog
Ito ay makikita sa aming likod,
Tinanim ni ama upang gawing bakod.
Saging na saba, kaylambot tuwing hinog
Ipinipirito kasama ng itlog
Madalas papakin lalo na’t di lamog
Turo ni ina upang maging mabilog.
Tandang tanda ko ng ako’y munting bata
Sa puno ng saging minsa’y humilata
Upang isipin si Mariang maganda
Handang pasabugin ang aking granada.
Dumating si Maria, ako ay nahiya
Nakita nya ako na nakatihaya
Agad kong tinakpan saging kong mahaba
Kumaripas ng takbo, umaariba.
Ang letcheng si Maria hindi na nahiya
Ako ay ibinida sa Nanay niya
Tampulan ng tukso at naging kawawa
Itong munting bata na medyo malaswa.
Oh puno ng saging ikaw ang syang saksi
Kaya ako ngayon ay nagsisisi
Sa aking nagawa na totoong mali
Kahit masarap, di na gagawing muli.
Ang Puno Ng Saging Bow…
